ลงทุนในทองคำอย่างไร สี่ทางเลือกที่มีอยู่จริง และต้นทุนที่แท้จริงของแต่ละทาง

ทองคำมีคุณสมบัติหนึ่งที่อธิบายเกือบทุกอย่างเกี่ยวกับมันได้ นั่นคือมัน ไม่ทำอะไรเลย มันไม่จ่ายดอกเบี้ย ไม่สร้างกำไร และไม่ผลิตอะไรขึ้นมา ทองคำหนึ่งกรัมในวันนี้ อีกห้าสิบปีข้างหน้าก็ยังเป็นทองคำหนึ่งกรัมอยู่ดี

นั่นคือเหตุผลที่ควรถือมันและเหตุผลที่ไม่ควรถือมันในเวลาเดียวกัน ด้วยเหตุนี้ คำถามเชิงปฏิบัติอย่าง จะถือในรูปแบบไหน และมีต้นทุนเท่าไร จึงสำคัญกว่าคำถามเชิงปรัชญาอยู่มาก

สี่วิธีในการเป็นเจ้าของทองคำ

1. ทองคำแท่งและเหรียญทอง เป็นรูปแบบที่ตรงไปตรงมาที่สุด คุณถือตัวโลหะไว้เอง มันไม่ใช่คำสัญญาของใคร และไม่มีความเสี่ยงจากคู่สัญญา ซึ่งเป็นประเด็นสำคัญที่สุดสำหรับผู้ซื้อจำนวนมาก สิ่งที่แลกมาคือคุณต้องรับภาระเรื่องการเก็บรักษาและความปลอดภัยเอง แถมยังต้องจ่ายส่วนเพิ่มเหนือราคาทองตอนซื้อ และยอมรับราคาที่ถูกหักส่วนลดตอนขาย

2. ทองรูปพรรณ ถูกใช้เป็นที่เก็บมูลค่ากันอย่างแพร่หลาย โดยเฉพาะในเอเชียและตะวันออกกลาง มันคือทองคำจริง แต่คุณกำลังจ่ายค่าฝีมือช่างไปด้วย และค่าฝีมือช่างส่วนใหญ่จะเรียกคืนไม่ได้เมื่อถึงวันที่ขาย

3. กองทุนทองคำและกองทุน ETF คือหลักทรัพย์ที่เคลื่อนไหวตามราคาทองคำ ซื้อผ่านบัญชีโบรกเกอร์ได้เหมือนซื้อหุ้น ไม่มีปัญหาเรื่องที่เก็บ ส่วนต่างราคาซื้อขายแคบ และขายออกได้ง่าย แต่สิ่งที่คุณถืออยู่ตอนนี้คือสิทธิเรียกร้องทางการเงิน ไม่ใช่ตัวโลหะ และคุณต้องจ่ายค่าธรรมเนียมรายปี

4. หุ้นเหมืองทอง คือหุ้นของบริษัทที่ขุดทองขึ้นมาจากพื้นดิน หุ้นเหล่านี้ ไม่ใช่ ตัวแทนของทองคำ มันคือบริษัททั่วไปที่มีหนี้สิน มีฝ่ายบริหาร มีข้อพิพาทแรงงาน และมีความเสี่ยงทางการเมือง โดยมีชะตากรรมที่ถูกขยายผลจากราคาทองคำ ทั้งขาขึ้นและขาลง

แต่ละแบบมีต้นทุนเท่าไรจริง ๆ

ต้นทุนที่ถูกมองข้ามมากที่สุดเพียงตัวเดียวคือ ส่วนต่างราคาซื้อขาย ของทองคำแท้ นั่นคือช่องว่างระหว่างราคาที่ร้านขายให้คุณ กับราคาที่ร้านเดียวกันนั้นรับซื้อคืน ถ้าช่องว่างนั้นคือ 8% ราคาทองต้องขึ้นไป 8% ก่อน คุณจึงจะเพียงแค่เสมอตัวกับวันที่คุณเดินเข้าไปซื้อ

ความบริสุทธิ์ และวิธีที่มันถูกระบุ

ทองคำถูกวัดความบริสุทธิ์อยู่สองแบบ และทั้งสองแบบมักปรากฏอยู่บนชิ้นเดียวกัน

• กะรัต (K) คือจำนวนส่วนจาก 24 ส่วน ทอง 24K คือทองบริสุทธิ์ ทอง 22K คือทองคำ 91.6% ส่วนทอง 18K คือ 75%
• ความบริสุทธิ์แบบส่วนในพัน 999 คือบริสุทธิ์ 916 คือ 22K และ 750 คือ 18K

ทองคำแท่งเพื่อการลงทุนโดยปกติจะอยู่ที่ 999 หรือสูงกว่า ส่วนทองรูปพรรณมักอยู่ที่ 18K ถึง 22K เพราะทองบริสุทธิ์อ่อนเกินไปสำหรับการสวมใส่ในชีวิตประจำวัน

ทองคำทำอะไรได้ และทำอะไรไม่ได้

มันรักษาอำนาจซื้อในระยะยาวได้ เมื่อวัดในช่วงเวลาที่ยาวมาก ทองคำเดินตามค่าครองชีพได้ในภาพรวม นั่นคือคุณสมบัติที่มีอยู่จริง และเป็นเหตุผลหลักที่มันยังอยู่ในฐานะสินทรัพย์เก็บออมมาจนถึงทุกวันนี้

มันไม่ได้ขึ้นตามเงินเฟ้ออย่างที่เชื่อถือได้ เรื่องนี้ทำให้คนแปลกใจ ทองคำเคยมีช่วงยาวนานที่มูลค่าแท้จริงลดลงในขณะที่เงินเฟ้อกำลังสูง ความสัมพันธ์นี้หลวมเมื่อวัดกันเป็นปี ไม่ได้แน่นเมื่อวัดกันเป็นเดือน

มันผันผวน ทองคำเคยตกลงจากจุดสูงสุดมากกว่า 40% และใช้เวลาหลายปีกว่าจะกลับมาได้ คำว่า "สินทรัพย์ปลอดภัย" อธิบายบทบาทที่คนมอบให้มันในยามตื่นตระหนก ไม่ได้อธิบายความนิ่งของราคา

มันไม่ผลิตอะไรเลย ไม่มีเงินปันผล ไม่มีดอกเบี้ย ไม่มีค่าเช่า ผลตอบแทนทั้งหมดของมันขึ้นอยู่กับว่ามีใครสักคนยอมจ่ายแพงกว่าเดิมในภายหลังหรือไม่

ความผิดพลาดที่ทำให้เสียเงินมากที่สุด

• ซื้อชิ้นเล็กจิ๋ว ส่วนเพิ่มของทองชิ้นละ 1 กรัมหรือ 5 กรัมนั้นโหดร้ายเมื่อคิดเป็นสัดส่วน ชิ้นที่ใหญ่ขึ้นมีต้นทุนต่อกรัมของเนื้อทองจริงถูกกว่ามาก
• ไม่ถามราคารับซื้อคืน ก่อนซื้อ ให้ถามว่าถ้าเอาชิ้นเดียวกันนี้มาขายคืนวันนี้ ร้านจะให้เท่าไร คำตอบนั้นคือตัววัดต้นทุนที่จริงที่สุด
• เก็บของมีค่าอย่างไม่รอบคอบ เก็บไว้ที่บ้านแปลว่าความเสี่ยงจากการถูกขโมยเป็นของคุณเอง ส่วนตู้นิรภัยของธนาคารมีค่าธรรมเนียมรายปี ทั้งสองอย่างเป็นต้นทุนจริงที่มักหายไปจากการเปรียบเทียบ
• ซื้อ "ทองคำ" ที่ไม่ใช่ทองคำ บัญชีทองที่ไม่ได้จัดสรรเป็นแท่งเฉพาะ สัญญาที่ใช้เลเวอเรจ และ "แผนออมทอง" ที่ไม่มีใครกำกับดูแล ไม่ใช่สิ่งเดียวกับการเป็นเจ้าของโลหะ อ่านให้ชัดว่าสิ่งที่คุณถืออยู่จริง ๆ คืออะไร
• คิดว่าหุ้นเหมืองเคลื่อนไหวตามราคาทอง หุ้นเหมืองทองร่วงลงได้ในขณะที่ราคาทองกำลังขึ้น เรื่องนี้เกิดขึ้นเป็นประจำ

สรุปสั้น ๆ

ตัดสินใจก่อนว่า ทำไม คุณถึงอยากได้ทองคำ เพื่อป้องกันตัวเองจากค่าเงินของประเทศตัวเอง เพื่อการออมระยะยาว หรือเพื่อเก็งกำไรระยะสั้น คำตอบนั้นจะเป็นตัวกำหนดว่าควรถือในรูปแบบไหน จากนั้นค่อยเปรียบเทียบต้นทุนรวมของการเข้าและการออก ไม่ใช่เปรียบเทียบแค่ราคาทองที่เห็นเป็นพาดหัว เพราะสำหรับผู้ซื้อส่วนใหญ่ ส่วนต่างราคาและค่ากำเหน็จมีน้ำหนักมากกว่าการเคลื่อนไหวของราคาทั้งปี